MERHABA BENİM GÜZEL MEMLEKETİM


Bir Erzurum türküsü vardır.
“İki dağın arasında kalmışam”
Ne zaman memleket aklıma gelecek olsa, illa bu türkü dilime takılır. Gerçi türkü Erzurum türküsü ama ben yine de bizim memleketi düşünürüm.
Dün memlekete geldim. Gelişimle birlikte yağmur başladı. Öyle deli dolu değil, ağır ağır, toprağı doyururcasına yağdı. Evimin balkonuna çıkıp yağmurun sesini dinledim. Yağmurla birlikte toprağın kokusunu solumak, ıslanan ağaçları, akan olukları, yükselen bulutları seyretmek insanın şair yanını hemen harekete geçiriyor.
Duygusallaşıyorum.
 Evimin önünden akan Obruk Deresi sanki beynimdeki bütün kötü düşünceleri alıp götürüyor. Huysuzluğum, çekilmezliğim ve kaygılarım sökülüp gidiyor.
Elimde değil işte, seviyorum ben bu memleketi.
Memleket, neresi mi?
Saimbeyli!
İki dağın arasında bir yer işte!
Doğduğum, huzur bulduğum, bazen acımasızca kızdığım, unutulmuşluğuna isyan ettiğim ve kısacası beni ben yapan bütün değerlerin ilk filizlendiği yer…
Çocukluğum, gençliğim… Üzüntüm, sevincim.
Belki yorgunluğum, belki de yorgunluğumun çıktığı yer.
Dostlarım genellikle derler ki; “Memleketine gidince her şeyi unutuyorsun!”
Öyle midir?
Bilmiyorum…
Ama şurası bir gerçek ki unutulanları unutmamak için belki de her fırsatta memleketten bahsetmiş olmam belki de böyle bir kanaatin oluşmasına sebep oluyor olabiliyor.
Yani, dostlarım da haksız değiller…
Memleketimdeyim.
Yağmurlu bir gün… Yağmur yağdıkça ağaçların yeşilliği meydana çıkıyor.  Güneş, bulutların arasından bazen kendisini gösteriyor. Of anam of… Kırmızı beyaz güller sanki yüzüme gülümsüyor.
Seviyorum be, memleketimi seviyorum.
Derdini, kederini, tasasını…
Ali’sini, Veli’sini, Musa'sını…
İki dağın arasında olsa da, herkes küsüp gitse de, seviyorum…
Merhaba benim güzel memleketim. 22 Mayıs 2017

AHMET KAYTANCI






Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TİYATRO VE GİTAR

Resim
Bugün memlekette ikinci günüm. Günlerden Salı… Memlekette bir etkinlik varmış. Sevgili Esin Altunsayar bizi de o etkinliğe davet etti.  Aslında yorgundum. Evden dışarı çıkmadan tabiatın ıslak halini izlemek istiyordum. Ama yine de Saimbeyli Halk Eğitim Müdürlüğü salonunda sergilenen tiyatroya gittim. Bu bina yapılırken ben Ortaokul öğrencisiydim. O dönem ortaokulda okuyan her öğrenci gibi ben de o inşaatta çalışmıştım. Bu bina Kaymakam Aslan Yıldırım’ın eseriydi. Ama herkesin bu binada bir alın teri vardı. Herkes çalışmış ve imece usulü ile bir bina yapılmıştı. O bina bir kültür sitesiydi. Bir emeğin ürünüydü. Binanın üzerinde bir mermere yazılmış, devrin kaymakamı Aslan Yıldırım’ın imzasını taşıyan bir yazı vardı. Şimdilerde o yazıyı göremiyorum. Ne mi yazıyordu? Hafızam beni yanıltmıyorsa; “Toprak ebedilik damgasını yaşamazsa vatan olma gururunu taşıyamaz Aslan Yıldırım” yazıyordu. Bu bina bizim tek kültür sitemizdi. Herkesin o site ile ilgili mutlaka b...
Devamı

YAĞMUR YAĞMASIN

Resim
(KURAN-I KERİM VE TÜRK BAYRAĞI) Çay bahçesine vardığımızda, o bir köşeye çekilmiş oturuyordu. Vardığımızı bile fark etmedi. Ancak selam verdiğimde kendisine geldi. Elinde sigarası vardı. Derin bir nefes aldı. Mahcuptu. Beni görünce biraz kendisine çekidüzen verdi. Ayağa kalktı. Yanıma yaklaştı. Ellerime sarıldı. “Hoş geldin Ahmet abi, fark etmedim, kusura bakma,” dedi. Kucaklaştık. “Önemli değil,” dedim. Üç arkadaştık. Bir masaya oturduk. “Gel, dedim. Birlikte oturalım.” İtiraz etmedi. Masamıza geldi. Çaylarımızı söyledik. Hatırını sordum. Gözleri nemlendi. Titreyen sesi ile “Hiç sorma Ahmet Abi, hiç iyi değiliz, “dedi. Elindeki sigarasını dudaklarına götürdü. Sigaranın dumanını ciğerlerine kadar çekti. Belli ki bir derdi vardı. Biraz ilgisiz gibi davrandım. Aslında biraz kendisini toparlamasını bekledim. Çaycı çaylarımızı getirdi. Çaylarımızdan birer yudum ya aldık ya almadık. Ona çocuklarını sordum. “İyi değiller Ahmet Abi,” dedi. Birinin iyi olmadığı...
Devamı