YAĞMUR YAĞMASIN

(KURAN-I KERİM VE TÜRK BAYRAĞI)

Çay bahçesine vardığımızda, o bir köşeye çekilmiş oturuyordu. Vardığımızı bile fark etmedi. Ancak selam verdiğimde kendisine geldi. Elinde sigarası vardı. Derin bir nefes aldı. Mahcuptu. Beni görünce biraz kendisine çekidüzen verdi. Ayağa kalktı. Yanıma yaklaştı. Ellerime sarıldı.

“Hoş geldin Ahmet abi, fark etmedim, kusura bakma,” dedi.

Kucaklaştık.

“Önemli değil,” dedim.

Üç arkadaştık. Bir masaya oturduk.

“Gel, dedim. Birlikte oturalım.”

İtiraz etmedi. Masamıza geldi. Çaylarımızı söyledik. Hatırını sordum. Gözleri nemlendi. Titreyen sesi ile “Hiç sorma Ahmet Abi, hiç iyi değiliz, “dedi.

Elindeki sigarasını dudaklarına götürdü. Sigaranın dumanını ciğerlerine kadar çekti.

Belli ki bir derdi vardı.

Biraz ilgisiz gibi davrandım. Aslında biraz kendisini toparlamasını bekledim.

Çaycı çaylarımızı getirdi. Çaylarımızdan birer yudum ya aldık ya almadık. Ona çocuklarını sordum.

“İyi değiller Ahmet Abi,” dedi.

Birinin iyi olmadığını biliyordum. İyi olmayanı yıllar önce tanımıştım. Lafı değiştirmek ister gibi:

“Kız kaçıncı sınıfta, “dedim.

“Sekizinci sınıf!”dedi.

“Vay be, demek sekiz yıl olmuş” diye içimden geçirdim.

Demek ki sekiz yıl önceymiş, bir okulda müdürdüm. İlkokul birinci sınıf öğrencilerinin kayıtları yapılmış, okullar açılalı bir haftadan fazla olmuştu. Birinci sınıfı okutan öğretmen arkadaşım bir kız öğrencinin okula hiç gelmediğini söyledi. Araştırdık. Çocuğun zihinsel ve bedensel engelli olduğunu öğrendik. Ailesinin okula çağırttırdım. Babası geldi.

Yani masamızda oturan, sigarasının zehirli dumanını derin derin ciğerlerine çeken bu adamı işte o zaman tanımıştım.

Evlerine gitmiştim. Yıkık dökük harabe bir evleri vardı. Yoksulluk evin her yerini işkâl etmişti. Evin halinin tarifi zordu. Hatırladığım kadarıyla o zaman üç çocukları vardı. İki oğlan bir kız…

Kız, en büyüktü. Özürlüydü. Yürüme, konuşma ve anlama zorluğu çekiyordu. Ayrıca altını da ıslatıyordu. Toplumdan uzakta, evinde hastalığı ile baş başa bir hayat geçiriyordu.

Onu okula aldım. Üstünü başını giydirip, defter, kalem ve çantasını alınca gözleri ışıl ışıl olmuştu.

İkinci ve üçüncü çocukları da oğlandı. İkinci çocuğu da okula başlamıştı. O sağlıklıydı.

Bir süre sonra da ben okuldan ayrılmıştım. Ama aklımdan o kız çocuğu hiç çıkmamıştı.

Sordum:

“Kız nasıl?”

“Kızın durumu eskiye göre biraz iyi, ama tam iyileşmedi. İdare ediyor,” dedi.

Sonra çaydan bir yudum aldı. Başladı anlatmaya. O anlattı, biz dinledik.

Dertler üst üste gelmiş. Derdin hangi birisini hafife alırsın ki, hepsi birbirinden büyük!

En başta adam işsiz, belli bir geliri yok.

Kız özürlü, henüz düzelememiş…

Kızın derdi yetmez gibi en küçük çocuğu lösemi hastası olmuş! Sık sık Adana’ya doktora gitmeleri, belli bir günde, belli bir saatte doktorda olmaları gerekiyormuş. Adana’da kalacak yerleri yokmuş. Bir gün önceden hastaneye gidip, gece sabaha kadar hastanenin önlerinde bekliyorlarmış. Zaman zaman yol parası bile bulamıyorlarmış.

Adam dertliydi. Dertli olduğu kadar da çaresizdi. Anlattıkça anlattı. Öyle bir yere geldi ki, sesi titredi, gözleri nemlendi.

Çayından bir yudum, sigarasından bir nefes çekti.

“Biz çaresiziz Ahmet Abi, “dedi.

“Başka ne var?” dedim.

“Nisan ayının başlarıydı. Yağmurlu bir günde evimizin çatısı çöktü. Halimiz iyiden iyiye perişan oldu!”

Anlattı, anlattı, anlattı… Neler söylemedi ki!

Söylediği her söz kara saplı bir bıçak oldu. Yüreğime, yüreğime saplandı.

“Kimselere anlatmadın mı bize anlattığın bu dertlerini?” dedim.

“Kim dinliyor ki Ahmet Abi, dedi. Fakirin yüzü soğuk olur. Herkes bizden bıktı. O ona, bu buna yolluyor. Aradan 45 gün geçti. Üstü açık bir göz odaya sığındık. Herkes yağmur yağsın diye dua eder, biz yağmasın diye dua ediyoruz. Gelsen de görsen bizim kaldığımız yerin halini, vallahi it kalmaz!” dedi.

Adamın çaresizliği içime battı.

Bugün iki arkadaşımla birlikte evine gittim. Giderken arkadaşlarıma durumu anlatmadım. Habersizce eve vardık. Gördüğümüz manzara bizi derinden yaraladı.

Tek kelime ile insanlık ölüyor. Biz yaşıyoruz…

Bugün orucun ikinci günü, iftarda, sahurda neler yiyeceğimizi düşünüyoruz. Bizler sıcacık evlerimizde, en derin uykularda rüyalar görürken; yağmur yağmasın diye dua eden bir lösemili çocuktan bile haberimiz olmuyor.

Müslüman’ız öyle mi? Üstelikte Türk!

Bu satırları ben yazarken kahroluyorum. İnsanlığımdan utanıyorum.

Evde ne mi gördük?

Duvarda asılı bir Kuran-ı Kerim ve Türk Bayrağı!

Başka ne mi?

Yıkılmış bir ev…

Yenilmiş bir baba…

Çaresiz bir anne…

Özürlü bir kız…

Lösemili bir çocuk…

Ve hepsinin derdini omuzlamaya çalışan 11-12 yaşlarında bir oğlan çocuğu…

Yoksulluğu yaşıyorlar. Evlerini kurtarmak için güçleri neye yeterse onu yapıyorlar. Ve avuçlarını açıp, yağmur yağmasın diye dua ediyorlar.

Şeyh Edabali kaç asır önce demişti, “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın!” 

Ne dersiniz, devlet yaşıyor mu, millet yaşıyor mu?

Lösemili bir çocuk, minicik elleri ile evini yaşatmak için taş taşıyor. Yağmur yağmasın diye dua ediyor. Ya biz ne yapıyoruz?

AHMET KAYTANCI